სხვადასხვა

იარაღის ფლობის სპორტად გადაქცევა, ერთი შეხედვით, შესაძლოა პოზიტიურ მოვლენად ჩანდეს, მაგრამ გრძელვადიან პერსპექტივაში ეს შეიძლება თავად სამოქალაქო იარაღის უფლებების იდეასვე აზიანებდეს. როგორ? შევეცდები აგიხსნათ. რა არის სპორტი, თავისი არსით? ეს მხოლოდ პოპულარული გართობა არ არის — ეს არის სტრუქტურირებული სისტემა, რომელიც ეფუძნება იერარქიასა და კონტროლს. სპორტი ფუნქციონირებს მკაცრი წესების, მმართველი ორგანიზაციების, სტანდარტიზებული პროცედურების, სპონსორობის, მედიის […]

პირველად გამოქვეყნდა: January 12, 2015 მე ძალიან არ მინდოდა ასეთ უაზრო — თუ გნებავთ, ბანძ — თემისთვის დრო და ადგილი დამეთმო ჩემს ბლოგზე, მაგრამ, როგორც ჩანს, მაინც მომიწევს, რადგან ამ „პრობლემამ“ უკვე შემაშფოთებელი მასშტაბები მიიღო. საუბარია ე.წ. „ნამდვილ ავსტრიულ“ და „არანამდვილ ამერიკულ“ გლოკების მითზე. ეს მითი გაჩნდა მას შემდეგ, რაც მაღაზიებმა აშშ-დან შემოიტანეს Glock-ის პისტოლეტების

ზოგადად, ფანტასტიკის ჟანრის ფილმები ჩემი საყვარელია. ჩემი აზრით, ასეთ ფილმებში ყველაზე მნიშვნელოვანია, რამდენად დამაჯერებლად და ორიგინალურად გადმოსცემს რეჟისორი საკუთარ ხედვას მომავლის შესახებ. აქ დიდ როლს თამაშობს დეტალები — სწორედ ისინი ქმნიან მომავლის ატმოსფეროს მთელი ფილმის განმავლობაში. გარემო, რომელშიც სიუჟეტი ვითარდება, ფაქტობრივად თავად ხდება ფილმის ერთ-ერთი მთავარი გმირი. ამ მხრივ, მაგალითად, ლუკ ბესონის „მეხუთე ელემენტი“ ძალიან

ბოლო დროს ჩემი ყურადღება მიიქცია რამდენიმე შემთხვევამ, რომელიც უკავშირდება სამოქალაქო იარაღის გაყიდვებს ჩვენ ქვეყანაში. პრობლემა მარტივია: ზოგიერთი ან არაკეთილსინდისიერი, ან უბრალოდ არასაკმარისად კომპეტენტური კომპანია ცდილობს ვიზუალურ მსგავსებაზე დაყრდნობით გაყიდოს ერთ მწარმოებლის იარაღი ისე, თითქოს ის სხვა, ცნობილ ბრენდს ეკუთვნის. ტიპიური მაგალითი არის „სარეკლამო“ განცხადებები, სადაც სურათზე ნაჩვენები იარაღი რეალურად განსხვავდება მითითებული ბრენდისგან. მაგალითად, გერმანული კომპანია

არის ფილმები, ერთხელ რომ უყურებ და მალევე დაგავიწყდება. არიან ფილმები, რომლებიც შეგიყვარდება. და არიან ფილმები, რომლებიც ბევრ რამეზე შეგიცვლიან აზრს. End of Watch სწორედ ასეთია. ფილმი გადაღებულია დევიდ აიერის მიერ, რომელმაც ადრე არანაკლებ წარმატებული სცენარი შექმნა Training Day-ისთვის, ფილმისთვის, რომელიც ამერიკული კინოს ერთ-ერთ საყვარელ თემას, პოლიციის შიგნით არსებულ კორუფციას ეხებოდა. ამჯერად კი აიერის მიზანი სხვაგვარი

თავდაპირველად გამოქვეყნდა 2011 წლის მარტში როდესაც მე პირველად გადავწყივიტე ახალი განყოფილება გამეხსნა, მე დიდხანს ვფიქრობდი იმაზე, მქონდა თუ არა მე საერთოდ უფლება დამეწერა რამე, ასეთ რთულ და არაერთგვაროვან ისევე, როგორც ნაკლებად შესწავლილ თემაზე, როგორიც არის ჭრილობების ბალისტიკა. დიდიხნის ფიქრის შედეგად მე მაინც ჩავთვალე საჭირო, რომ გარკვეული მასალები ეტაპობრივად გამომექვეყნებინა ბლოგზე. უნდა გაგაფრთხილოდ, რომ ყველაფერი რასაც აქ

თავდაპირველად გამოქვეყნდა 2011 წლის მარტში საერთოდ მე არ მიყვარს ერთდროულად იარაღთან და საქართველოსთან დაკავშირებულ  თემატიკაზე მუშაობა, იმიტომ, რომ სტატიის მომზადებისას, არ გამომდის დადებითი ფონის და განწყობის შენარჩუნება, მაგრამ ეხლა მე გამონაკლისს გავაკეთებ და ალბათ ბევრისთვის საკმოად სასარგებლო სტატიას შემოგთავაზებთ. სტატია მთლიანად დაფუძნებულია ჩემ პირად გამოცდილებაზე და ხედვაზე, ასე, რომ თუ რამე არ მოგეწონათ ან არ დაეთანხმებით,