ვაგრძელებთ სხვადასხვა ტაქტიკური და სავარჯიშო ილეთების განხილვას. ამჯერად საუბარი ასევე საკმაოდ ეფექტურ ტექნიკაზე იქნება, რომელიც ცნობილია სახელწოდებით New York reload.
ტექნიკურად ამ ტერმინის ქვეშ იგულისხმება იარაღში ვაზნების დაცლის შემდეგ მისი გადატენვის ნაცვლად სხვა იარაღის ამოღება. ცხადია, აღნიშნული ეხება მხოლოდ იმ პირებს, რომლებიც ატარებდნენ დამხმარე, მეორე იარაღს.
ტერმინი გაჩნდა ნიუ-იორკში 1980–90-იან წლებში. იმ დროს პოლიციელების ძირითად შეიარაღებას წარმოადგენდა 6-ვაზნიანი რევოლვერები, ხოლო დამატებითი ვაზნები ოფიცრებს ქამარზე გადაჰქონდათ. ამის გამო იარაღის დროული გადატენვა საკმაოდ გართულებული იყო. სამაგიეროდ, პოლიციელებს ჰქონდათ უფლება ეტარებინათ დამატებითი იარაღი. შედეგად ისინი ატარებდნენ უკვე ორ რევოლვერს და გადატენვის მაგივრად ეგრევე გადადიოდნენ მეორე იარაღზე (როგორც წესი, დამხმარე იარაღი უფრო კომპაქტურ მოდელს წარმოადგენდა). შესაბამისად გაჩნდა ტერმინი, რომელიც ამ ტექნიკას ნიუ-იორკის პოლიციელების გამოცდილებას უკავშირებს.
გარკვეულ სიტუაციებში, ცხადია, ეს ტექნიკა ძალიან გამოსადეგია და, სავარაუდოდ, მეორე იარაღის ამოღება უფრო სწრაფად მოხდება, ვიდრე პირველის გადატენვა. მაგალითად, მე მჭირდება დაახლოებით 1.4 წამი იმისთვის, რომ ამოვაგდო ცარიელი მჭიდი, შევაგდო ახალი, დავკეტო საკეტი და დავაბრუნო იარაღი სროლის ხაზზე. რევოლვერის გადატენვას ე.წ. სპიდლოდერით (ანუ მოწყობილობით, რომელიც 5–6 ვაზნას შეკრულ მდგომარეობაში იკავებს და მათი ერთდროულად მოთავსების საშუალებას იძლევა დოლურაში) საშუალო მომზადების მსროლელს 2–3 წამი სჭირდება. მეორე იარაღის ამოღება, ცხადია, უფრო სწრაფად მოხერხდება. გარდა ამისა, ტექნიკურად იარაღის გადატენვა უფრო რთულია, ვიდრე ახლის ამოღება, ხოლო თუ ამას დავუმატებთ იმ სტრესს, რომელიც შეიარაღებულ შეტაკებაში ბუნებრივია, მარტივად მიხვდები, რომ ნიუ-იორკელი პოლიციელების გამოცდილება საკმაოდ საინტერესოა.
დამატებით, თითქმის ყველა სრული ზომის რევოლვერს ჰქონდა მოკლელულიანი, კომპაქტური მოდიფიკაცია და „გადართვა“ ახალ იარაღზე არ მოითხოვდა განსხვავებულ მანიპულაციებს. ყველა მოდელის ავტომატურ პისტოლეტს კი ყოველთვის არ აქვს კომპაქტური ან სუბკომპაქტური ანალოგი, რაც ართულებს მეორე იარაღის ეფექტურ გამოყენებას, რადგან ცეცხლის ქვეშ საჭიროა ახალ იარაღზე „გადაწყობა“.
დღეს, რა თქმა უნდა, დიდი ტევადობის მქონე იარაღი უკვე ნორმად ითვლება: საშუალო ან სრული ზომის ავტომატური პისტოლეტი იტევს 13–18 ვაზნას (ცოტა უფრო ნაკლებს .45 კალიბრის შემთხვევაში). აშშ-ის გამოძიებათა ფედერალური ბიუროს სტატისტიკის მიხედვით, შეტაკებების უმრავლესობა მოკლელულიანი იარაღის გამოყენებით ხდება სასაუბრო დისტანციებზე, ანუ დაახლოებით 2–7 მეტრზე, ხოლო სროლების რაოდენობა შეადგენს 3–5 გასროლას ორივე მხრიდან. (ეს მიახლოებული მონაცემებია; თუ შევძლებ ოფიციალური სტატისტიკის მოპოვებას, აუცილებლად დავამატებ ამ სტატიას.) ამ მონაცემებზე დაყრდნობით, თითქმის ნებისმიერი ავტომატური პისტოლეტი ან რევოლვერი ჩაითვლება ადეკვატურ იარაღად ყოველგვარი დამატებითი ამუნიციის გარეშე, მაგრამ ვის უნდა სტატისტიკიდან „ამოვარდნა“ და მოწინააღმდეგის პირისპირ ცარიელი იარაღით დარჩენა? თავის დროზე ნიუ-იორკელმა პოლიციელებმა ამ გამოწვევას ასე უპასუხეს. ის ფაქტი, რომ ამ ილეთს ასევე უწოდებენ Chicago reload-ს და St. Louis reload-ს, მეტყველებს იმაზე, რომ სხვებმაც დამოუკიდებლად გადაწყვიტეს ეს პრობლემა.
რა თქმა უნდა, ნიუ-იორკის პოლიციელები არ არიან ორი რევოლვერის გამოყენების პიონერები. აღნიშნული ტექნიკა ცნობილია ჯერ კიდევ ველური დასავლეთის დროიდან და ცარის რუსეთის პერიოდიდანაც, როდესაც რუსებმა აღმოაჩინეს, რომ ნაგანის გადატენვა იმდენად რთული და ხანგრძლივია, რომ იარაღი პრაქტიკულად ბრძოლაში ერთჯერადი გამოყენების იყო. ამიტომაც ისინი ატარებდნენ ორ ნაგანს. მიუხედავად ამისა, აღნიშნული ტექნიკა/ილეთი ცნობილია სახელით New York reload და წარმოადგენს იარაღის გამოყენების ტაქტიკის ევოლუციის საინტერესო ნაწილს.
